Sonsuz Ayva Çiçeği
Başka bir bahardır bende ayvanın çiçek açtığı
yeşilin gölgesinde dinlenen beyaz
bilmem kaç bahar, kaç yaz
sığdırabilirim ömrüme
Duvarıma asabilir miyim baharda gözlerimin gördüğünü
Mısralara dökebilir miyim
çiçeğindeki ihtişamını
meyvenin
Ya tuval üstüne kondurabilmek birebir
arının kanat çırpışını
üstünde sarı menekşenin
Bir bestede çıkar mı karşıma
kâinatın rüzgâra söylettiği şarkı
Âlemi seyre dalan kulun hayret ve lezzetini
tadabilir miyim gül reçelinde
Dilim takat bulur mu
düşüncenin varlık sınırına dayandığı noktada.
Ve bunca güzelliği ayan beyan durur iken ortada
Kelimeler, gözün ve gönlün şahitliğine yetişebilir mi
Ne kalır “Hayretimi arttır” demekten başka.
Sorulur çok defa evrenin yaşı
ve
varlığın hakikati
ancak ruhtan sorulur!
-İnsana hudut değil ki evrende yaşamak-
ve
fani dünyada
ölümsüz olan ruha yapılan
en büyük kötülük budur:
sonsuzlukla bağını koparmak! *
Başka bir bahardır bende ayvanın çiçek açtığı
yeşilin gölgesinde dinlenen beyaz
bilmem kaç bahar, kaç yaz
kaç şükür
sığdırabilirim dilime
*KALIN, İbrahim, Açık Ufuk: İyi, Doğru ve Güzel Düşünmek Üzerine, İstanbul: İnsan Yayınları, 2021
(“Mutlak, sonsuz ve daimi olanla bağını koparmak, insanın ölümsüz ruhuna yapabileceği en büyük kötülüktür.” s:18)