Sonu Gelen Işık

Işık;

gene yüreğimde

sanki...

aydınlatmak için konulmamış,

çıplak duvarları

gölgelerle doldurmaya

oturanlardan çok

girip çıkanlardan

hesap sormaya mı yoksa?

seyrettirmeye mi yarıyor?

Sürekli yağmurla gelen

ışıksız yüreğime

üzüntüyle dokunurken

çürük bir sevda leşi yatmakta

o manzaraya bakıversen

göreceksin sanki...

Gözlerim doldu

geçmişi özlerdi onlar her an

hatırıma gelince içimi çekmekten

alamazdım ben!

Geçti o anılar,bitti o acılar

sonunda bir gün yolcu oldular

köstekli adımlarla yürürlerken

aşkın çok yakınında...gara indiler!

Halbuki dışarıda

benliğime sinmiş

her dönemeçte çıkmaz sandığım

eğri büğrü,koyu karanlık

tatlı bir sevda doğmaktadır...

Bir evren ki;

sonu gelmeyen

bir heyecan içine beni sürüklerken,

yaşama isteğimi uyandırmakta

sinmiş korkularıma ışık saçmakta ...