Sonuna Sen Çıkıyorsan Ağlamak Da Güzel

Acıdı canım

Ağladım

Çalındı umutlarım

Sonra senin ırmak sesinde sana bir daha daldım

Anladım

Sen hüzünlerimi silen tek adamdın

Adanmışlığımdın körpe yüreğimin kuytularında

Ağlamadan anladım!

İşte bu yetti bana

Yetti kesilen nefeslerimi bir solukta

Unutturmaya

Şimdi her köşe başında yoluma

Yolluğuma

Yolculuğuma

Karşı gelse de keder

Ağlamam...

Yârim

Can yârim

Canım yârim

Dinime imanıma

En özge varlığıma

Teksin bu avare canımda...

Sen,şafaklarımın uçan kuşlarını

Mavi sulara bıraktığından beri

Bir martı kanadı oldu ellerim

Tenin gibi...

Ben bilmezdim aşkın acıya kadirliğini

Dökmezdim hiçbir göze yüreğimi

Sesim kendi sesimde kalırdı

Cılız bir dere gibi...

Sen,başucuma gözlerini bıraktığından beri

Her göz yabancımdır şimdi!

(alelacele aşkımın istikrarı sen oldun / aldın çocuk yüreğimi aşkın göbeğine koydun!)

iyi ki...