Spenta Mainyu Angra Mainyu

-Aşk sunaklarının duyulmayan oratoryosu-I

Sunağından kan damlıyordu aşkın

kalktı ve yürüdü

başsız gövdesi

sendeledi daha ilk adımda

yüzü avuçlarında tebessüm ertesi

düş/tü!

Geceydi gündüze inat

sessizliğin o dar rahminden

çığlıklar biriktiriyordu cellat

vurdu birbiri ardına

kollarını bıraktı adam

kırlangıçların alev alev kör krater ağzına

Çiçeklerini döktü zemherisi kiraz ağaçlarının

mimliydi öfke zulada

döküldü sonra

deli bal kıvamında

afiyetle yesinler diye salyalı domuzlara

Yediler!

Bir su çağladı dağların kasıklarından kızıl

ağaçlar boynunu eğdiler önce

maviliğini aldılar dünyanın

dilsiz çocuk ölmüştü

Üç kelime kefenledi

ve düğümlendi yine kendi içinde

"sevmek- kardeşidir -ölümün"

zerdüşt ateşe yürüdü.

Sevmek kardeşidir ölümün.İ.PAMUKÇU