Şüphesiz Şiir

Düşünceleriyle anılarının tozunu aldı,

gözüne çarpan

(bakmayın siz çarpan dediğime hep orada duran kanlı ve dahi canlı)

yaralarını tırnaklarıyla bir daha kopardı.

Geçer sandı, bilmez gibi her defasında bir daha kök salacağını

Kurumuş bir nehir ağzıydı göz bebekleri

ve kimseler görsün istemezdi

Ağlamak adamakıllı...

Sarışın vedalardan bu yana hep ayıp sayılırdı.

Hem herkesin fiyakalı bir sebebi vardı gitmek için

hem herkesin ağzının kenarına iliştirilmiş sonsuz bir suskusu...

(bir ölüm uykusu)

Sedyedeki şiir çarptı ruhuna

sedyedeki şiire çarptı gözü

Muhammed, İsa aşkına!

Bütün bu ürkek adımlar

bütün bu saydam yaralar ne kadar da devasaydı!

Saçlarıyla kollarını bağladı

kasıklarını döven bir sancı...

(bilmem kaç bin yıllık bir sancı)

Meryem'den bu yana hiçbir kadına böyle sarılmamıştı

döver gibi kızgın bir demiri

ve sever gibi düşük ihtimalli bir intihar sebebini.

Teşhisi düne kalmış bir morg misafiriydi aşk güveli kefeniyle

Tensiz dudaksız bir sevişme konarken göğsüne

ayakları son kez sallandı..

Bana benzediğini anladı

Ağladı...