Sürgülü Yalnızlığın Ülkesi

Ben, unutulmuş bir beşiğin kırık ninnisiyim

Annemin sesinde yankılanmayan,

Babamın avuçlarına düşmeyen yarım bir çığlık...

Doğar doğmaz unutulmuş bir nefesim.

Yetimhane;

Duvarların nabzı yok burada, saatler kör

Zaman,göğsümde ağırlaşan bir sessizlik

Beşikte öğrendim kucaksız büyümeyi

Battaniye değil, duvarların soğuğu sardı beni.

Tenime değil, ruhuma işleyen bir kıştı bu.

Pas kokan avluda,

Yüküm, kemiklerime inen kirli bir karanlık 

Gülüşü olmayan bu oda

Beni kimsesizliğimden yakalar.

Adımı hiç duymadım

Bir boşluk kadar soğuk,

Bir yankı kadar sahipsizim.

Her gece penceresiz rüyalarda,

Annesizliğin diliyle uyurum.

Yurdun ayazı büyüttü beni,

İçimde donmuş bir çocuk 

Kalbim ışıksız bir oda, nefesim kırık cam...

Bazı çocuklar büyümez; sadece susar.

Soruyorum kendime:

Ben mi kayboldum, yoksa dünya mı beni bulamadı?

Yetimhane

Betondan bir sessizlik ülkesi

Masallar zincirli, gökyüzü demirlerin ardında

Her kapıda bana ait olmayan kilitler...

Aynaya bakıyorum, yüzüm yarım.

Gölgeler çoğalıyor içimde,ben azalıyorum.

Yokluğum, yüzümden önce geliyor.

Kalbim terk edilmiş bir şehir

Işıkları söndürülmüş ıssız sokaklar...

Ve anlıyorum;

İnsan bazen ölmez, sadece yüreğinden kilitlenir.

Duruyorum avlunun soğuğunda.

Omuzlarımda sürgülü yalnızlık

Dünya geçiyor yanımdan.

Bazı çocuklar büyür,

ben içimde susmayı öğrenirim.

Ve şimdi biri sorarsa "Kimsin?" diye,

Derim ki:

Ben, bir annenin yokluğunda büyüyen

Sessiz bir çığlığım..