Taksiratın Veraseti

yine

tek başımayım tek

taksiratın veraseti gibi..

yok mu

şu gece denen illet

alıp beni götüren

yalnızlığın ücra köşelerine

karanlığa inat..

aldanmamak gerek

yanan ışıkların

loşluğuna

kondursa da bir öpücük

bir şamar gibi

yokluğuna..

aldanmamak gerek

ama

nerde

başka bir imkan,

dökülürken gözler

Berlin sokaklarına

hasretliğe bin çekerek..

ama nerde

ah

bir

bilsem

o

yolculuğa çıkmam mı sanıyorsun

koca bir şehir bırakmak

istemese de..

aslında

kalabalıklar bomboş

arasında

kaybolan can ruhta mechul..

ne sen bilirsin

ne de

o,

aslında

yaşamak gerek

iliklere kadar,

anlamak

anlıyabilmek için

yoklukta ki varlığı,

tepelenirken içerde

kendi kendine,

sanki bir faydası olacakmış gibi

ne duyan var

ne de

gören

ceremesini çekmekten gayrı...

(Berlin,26.06.2015)