Tamahkar

( I )

Kır dileklerimi en onarılmaz yerinden

İçinde kalacak yen kalmadı nasılsa.

Akşamsefası sarhoşluğunun

Martı seslerine iliklediğim düğmelerimi

Çözme zamanı şimdi;

Tüm varlığımla huzura soyunuyorum.

Karanlığa yeminli geceden

Anılar yağıyor tenime

Hissediyorum;

Sana benziyor dokunuşları

Arsızca...

( II )

Eylüle yüz süre dursun

Aklımın kırıntıları

Ben sevdalarımdan kırptığım gözyaşlarımla

Sahipsiz kalmış aç günlerimi doyuruyorum.

Bilirim annem tembihlemişti çocukluğumda

Az sadaka çok bela def edermiş nasılsa.

Tamahkâr dillerim

Aslını inkâr ediyor varlığımın,

Çocuk gülüşlü bulutlarından yağdırıyorum heveslerimi.

Toprak olmanın zor olduğunu bilerek

Katlanıyorum yaşamaya.

Yaşadıkça anlamsızlaşıyorum...

Ölsem belki bir iz bırakırdım aklında.

Belki de;

Dillenirdi kimselere fısıldanamayan yasaklı tümceler.

Duyulunca iklimsiz günahlar

Ve düşünce kucağına

Yolu gözlenen baharlar;

Yasemin kokularını değil

Otopsi odalarının ağır kokularını salar...

Çünkü ölüm

İnsana ne kadar yalnız olduğunu fısıldar...

Mayıs'2009 Aydın...