Tapınak Bahçesinde Bir Mabet Ağacı

Bana soracak olursan;

Ölü bir adam için hiç fena değil

Bıraktıklarının yarattığı dağınıklık

Şaşkına çevirdi inan ki!

Yine de idare ederim..

Zamanın içinden ileriye uzanıp

Merkezine çekilip sana dokunmak

Kataraktlı gözlerimle bir okyanusun içindeyim

Romatizmalı parmaklarımla günlüğümü yazarım

Anladın mı? Kimsenin umurunda olmasa bile

Boş sayfalar önünde sorgulanırım

Etrafımda dönerken kaçmaya başlarım

Sen ki batmayan bir girdap sanırsın

Kalırsın öylece hareketsiz...

Oysa yazılmış ya da kaybolmuş

Gözler önünde bir başka saniyenin kaybı

Değil midir daimi ve ayrı zamandaki anlar

Koyu renkli bulutları bir yükseltir bir alçaltır,

Gökyüzünde asılı bırakır

Sanki günün her rengi son renge bürünen

Mesele de bu ya zaten

‘Sağırlık ve anlayışsızlık çağı bizimkisi

Seviyorum ve de hatırlanmak istiyorum' demeyişi

Oy benim kelimelerime dökülmüş ağaç yapraklarım

Tek bir yürek olmuşcasına

Ya okyanus üzeri mat parlaklığım

Böyle dersem pek adil olmaz

‘Yüreğimde notlardan oluşan bir kağıt yığın

Biraz ara verip bekleyeyim'

Ah... ahh

Çıkarmadan dilden gözaltını

Olmaz ki

Kaçıp geliyoruz defalarca içimize

Neredeyse her biri birer seremoni

Şiirsel fakat anlaşılmaz

Bilemiyorum parmaklar neyi yokluyor

Tuhaf bir sorumluluk binmiş omuzlara

Gerginliğiyle kapı dışarı edilemiyor

Oysa içini kesip acıyı boşaltmalı

Of of 'Aptalın Teki' der mi mabedim

Biz ki yirminci yüzyıl ortalarının yan ürünleri

Hissedemez olduk kendimizi

Benzer yada özel

Düşündürürken bile tercihlerimiz

Lakin gerçek midir paylaştıklarımız

Başkalarını düşünerek uyku halimiz

Değişen lisan değil ki

Değişmeyen ortak insanlığımız

Sanırım o da bir muamma ya...

Nitekim o mabet ağacı anladı;

Bizler renkli camdan üflenmiş birer mahluklarız

Karanlık kürelere benzer panikle yazdıklarımız

Sonuçta yaşattıklarımız kendi aptallığımız