Tdk Yasaklısı Acının Emir Kipi

Emir kipimdi

'Bitsin!' dedi ve bitti

'Gel' dediğindeki gibi...

Bu akşam ondan kalan sözcükler gibiyim

Anılı ve acılı...

Telaffuzsuz bir ağrı çörekleniyor üslubuma

Ne söylesem yağmuru çağrıştırıyor

Kar yağıyor satırlarıma

Morg havası gibi üşütüyor ölü imgeler

Ve ondan kalma izleri taşıyor bu gri günler !

Kimi dinlesem onun kahkahası çınlıyor kulağımda

Şakaklarımda ayrılık yarası taşıyorken

Kendi harflerimi boğuyorum avuçlarımda.

Ondan kalma bir alfabeden yazıyorum şimdi

Bu yüzden değişiyor lisanımın işlevi.

Bir merhabayı rivayet ediyor

Usumun göçük altı yerleri

Ve hiç bitmiyor kalbimin şikayetleri

Geçmiş zamanım ayrılık adıyla hikayeleniyor

Görmeden öğrenilmiş bir özlem sar(s)ıyor kalbimi

Şimdi zaman bitti diyor

Bitti...

Şartlı bağış olduğu anılarımın isteklerinden yorgun düşüyorum

O'na dair dileklerimi dar ağaçları sahipleniyor

Tutmuyor ellerimden sevda

Ve gücüm yetmiyor zamana !

Şahsıma yüklenen çoğul yalnızlıklarımdan sonra

Tekil bekleyişler çıkıyor seyri bozuk yollarıma.

Bu akşam en yalın halimle O'nu ağlıyoum

Kirpiğimde yanan ummandan

Bu müşkül zamanlarımdan

Varlığını bildiğim zamanlara doyamayışlarımdan kan kusup

Kızılcık şerbetine sığınıyorum.

Bu akşam b/aşka kanıyorum

Evvelimi tenzih edip,

Şimdime gerçeğin ta kendisiyle sesleniyorum

'Unut !' diyorum

Diyorum ya yine O'nun emrine amade olup

Kendime kulak asmıyorum.

(sürçü lisanıma sanat adına)

22 aralık