Tebdil-i Yalnızlık

ardından kimse ağlamadı

yasını tutan olmadı

ne gururu, ne onuru ve ne de şehveti vardı

aşk, mezarını kendi elleriyle kazdı

henüz yalnızlığı keşfetmemişti

son kez, giden ve bir noktadan sonra kaybolan

büyük kainatın küçük insanlarına baktı

sessizce fısıldadı:

ne kötü bir özgürlük, dedi

ateşe dokununcaya dek sürecek

ve sonrasına

damarlarda dolaşan

kalp diye çarpan ceza karar verecek

dağlar, taşlar ürktü sesinden

çığlık çığlığa kaldı yalnızlık

korktu ve kaçtı aşkın yanından

intikam alırcasına ondan

aşk diye ete kemiğe büründü

çıktı insanların karşısına

maskeden yüzleri ve süslü sözleri vardı

hediyelerin en güzelini

kanlı elleriyle sundu

aşk mezarında uyurken

insanların bahtına o derin yalnızlık düştü...

03.11.12