Tek Mısralık Şiir Bile Değilsin
Şafağın selamı değince saçlarına
Usul bir mola ver uyku ile uyanmak arası
Sarıl sımsıkı
Rüzgâr sesine
Bak masalsı şarkılar söylüyor gökyüzü yine
Her aydınlık
Bir sır
Her sır
Ölüm zarafetinde
Bu yüzden
Sustuk biz
Sırtımıza kambur ettik geceyi
Azı dişlerine terk ettik acı muammaları
Öyle yuttuk nefreti, yorulduk
Yutkunmadan
Bütünleşti içimizde
Kor yılan, gözümüzü içti
Kör olduk
Ürktük zannettiniz
Hiçleştik
İç çekip
Çırpınışına gökyüzünün
Yağmur oldu alnımızda Temmuz teri
Ağlıyoruz zannettiniz anamızın omzuna düşürüp kederi
Yok öyle kancık gidişlere
Ardından
Kıyama duracak yürek
Mahşeri bir köprü kurduk
Ölüm, nefes sırası
Sırat misali
Fırat kadar derin
Kim düşecek bilinmez
Tanrı yangınlarına
Upuzun romanlar gibi yanacak ten ve soluksuz okunacak hikâyen
Ben özrümü yitirdim
Secde etmeyeceğim asla günahsı sorgulara
Yok öyle kıyamet
Gözlerim yanmayacak
Fahişe çığlıklar atarken
Geceyi ürkütüp
Tükeneceksin elbet
Puşta yazılmış türküler kadar değersiz
Tek mısralık
Şiir bile
Değilsin
Kelamı kör eden kalem misali
İçini doldur şimdi
İç çekerek
Bir düşün
Sen kimin gölgesisin
Şehir mezarlığında
Begonyalara söyle ilahi kasideleri
Ağlayacaklar mı sessiz
Şafağın selamı değince saçlarına
Usul bir mola ver uyku ile uyanmak arası
Küllüğünde sönük sigara
Başucunda yarım şarap kadehi...