Ters Haçlara Gerilmiş Ümit Tarlası

/ Gelmekten aciz bir Azrail im var benim

Orağında en güzel anılarımın damarları/

Serkeşliğimden arta kalan geceyi

Yırtan bir telefon sesi gidişin

Kazıklara oturtulan düşlerimin

Ayak parmaklarından süzülür aşk..

Tavla zarında almışım son düşeşimi

Saatli kule dibine bırakılmış zamanlarım

Buruk kuşburnu tadında hüzünlerim

Mavi duvarlara çizilmiş

İstanbul resimlerim

Sabah ayazlarında

İmam Allah-ü ekber demeden daha

Anamın koynundan çıktığım halimleyim

Aptal

Savunmasız

Korkak

Saflığımı bıraktığım gara

Birde para üstü bırakmışım

Şimdi

Şehvet rengi odayı gördüğünde

Kasıkları ağrıyan ergenin

Alnından süzülen günahım ben.

Kaç yanlışım oldu da alıp

Hicr e götürdüler

Hiç bilmedim

Dişi deveyi de öldürmedim ki

Sessizliklerden helak oldum böyle

Zaten

Ateşin mâricine değmiş gözlerimle

Daha fazla kâfir olamam

Kör kuyulara düşsem sevinecektim

Cehenneme bırakılan taşım ben

Bir peygamber duyacak sesimi düştüğümde

Dünya şimdi turkuaza boyasın kendini

Alınacak alınmıştır siyahtan

Kinin sırtıma geçirdiği gibi tırnaklarını..

Adamım,

Gidişin kemanımdaki la sesi

Doğmamış çocuklarım

Yırtıp çıkacaklar rahmimi

Kül ormanında bıraktın beni adamım

Vahşi olan tek canlı benim

Yangınlardan yangın beğendim

Acısı issiz..

Kundağımdan özür dilerken

Bir aksi ihtiyar gibi

Bastonumun ucunda acı grilerim..

Ey zebani hangi kapıdan girdim ben

Kendim yürüyeceğim istikametime

Öpüldüğünde en son zar tutan ellerimle..

/Zift dökülmemiş tavanlardan sızan damlacıklar gibi

gel ey Azrail anılarıma boğ beni/