Teşhissiz Yara

kendimi koyup bir mektuba gönderme arzusu

her şeyin unutulduğu zamana

ve hiç başlamadığı

bu yüzden bitmek zorunda kalmadığı bir hayata

ömrümü havale etme isteğiydi ayrılık,

senden sonra...

hayat ile mutsuzluk arasında

bir bağlaç gibiyim...

sen cümlemi tamamlayan

fakat bir türlü sona konmayan

göçebe bir nokta,

hani düşsen sona

mutlu bitecek bir kelime gibi duruyorum

tanrının dudaklarının arasında.

senden sonra,

fark ettim; üzermiş insanı yalnız başına içilen çay

teselli bulmak adına yakılan her sigarada

küllenen umutlara

çekilmiş bir kaç yorgun nefes...

kütlem bitap, hacmim ardın sıra

filmi yarıda terk edilmiş

salonu sevgilisiz bırakılmış bir hüzünlü sinema...

beni yalnızlaştırmak için varsın sen,

artık yabancı bir kelime gibi duruyorum

gözlerinin imla klavuzunda,

bu teşhisi koydum

reçetesiz,

kendi hastalığıma.

sevinç, nesli tükenmekte olan bir duygu

kalbimin tabiatında,

son bir kaç gülücüğüm vardı

onu da kurban olarak kestim

elvedana,

gözlerimden dökecek hiç suyum kalmadığından.

etekleri sıyrılmış dağlar bilirim

yarı çıplak dikilmiş orman kuytularında

aşka alelacele gitmeler yetiştiren patikalardan

dağlara veda eden çağlayanlar bilirim

ve gölgesini bırakıp bir ovanın ufkuna

güneşe yüzünü çevirmiş dağlar,

ha yıkıldı ha yıkılacak olan dağlar bilirim,

yüreğimi dağlayan sevdalar da bilirim,

o yüzden ne zaman eğilip okşamak istesem

bilirim, kediler seni özlediğimi anlar.

ve bilmeni isterim sevgilim, yalnızca güçlüler ağlar

çünkü dayanılıcak daha çok şeyler var;

çok acı,

çok savaş,

çok yalnızlık...

aşk gibi,

yokluğun gibi,

hiç olamamak gibi mesela...

senden sonra,

fark ettim; üzüyor insanı beraberken dinlenen şarkılar

ve saplanıyor yüreğe jilet gibi hatıralar,

acıtıyor ruhu,

yıpratıyor ruhu,

hırpalıyor ruhu, en derin susmalar...

lütfen artık

al beni buradan,

köklerini saldığı topraklar aşındıkça

başını nehre eğmiş bir nilüfer gibi intihar kokan ellerimi

doldur avuçlarına,

ve bırak yüreğinin kavanozuna.

lütfen artık

al beni buradan

endişelenme, sevmeyeceğim seni

sende sonra,

bana "bunu içimden yapmamı" öğretti yaradan,

aşkı kestim kalpten,

artık hiç durmadan akıp gidesin diye yaradan...