Toprak Ana

Bir o vardı

Umuduna tutunduğum.

Dipsiz kuyularıma sallanan uğran misali

Can havli ile ellerine sarıldığım.

Bir o vardı ayaz gecelerin koynunda

Anamın diktiği kırk yamalı yorgan misali

Sevdasına sarıldığım.

Sevdama her sarılışımda

Nevruz ateşleri yanacak sandığım.

Oysa

Doğmadı güneşim, erimedi karım

Isınmadı kıraç gönül yurdumun dağı,taşı

Her zaman susuz kaldı

Sevgiye hasret gönül topraklarım.

O gökten inecek bir rahmetti benim için

Bir damla suya hasret çöller misali

Oruçlunun iftarı beklediği gibi,

Bir ömür boyu ben hep o anı bekledim.

Rahmeti ile

Sulaya bilseydi çorak gönül yurdumu

Kim bilir ne çiçekler açacaktım.

Belki bir gelincik tarlası

Belki cam kenarında mor menekşe

Belki de kırmızı bir gül olacak

Ama asla

Ne bir kırçıllı karanfil

Nede

Sarı güller açmayacaktım.

Bilirim kırçıllı karanfiller kırılmışlığın,

Sarı güller ayrılışın semboli demekti

Ne olurdu sanki

Rahmet bulutlarına tutunup da gelebilse

Gönül saraylarımda sultanlara layık

Kırmızı güller açabilseydi.

Sen söyle hadi

Sen söyle güzel anam.

Hiç ummadığım bir anda

Gün geceye gelin giderken çıkıp da gelebilseydi

Sur üflenip

Kıyamet mi kopacaktı sanki !

Ah be benim güzel anam

Beni bir sen anlarsın,

Birde ben

Bak yine tırnak uçlarım mora çaldı

Yüreğimin üstünde yetmiş karış kar

Gözlerimde hiç kurumayan nem

Sevdam Araf da

Ruhum ayazda kaldı ,

Üşüyorum

Aç kollarını

Rahmet ve merhametinle sar sarmala

Üşüyorum ısıt beni, ısıt beni toprak ana ...