Tozlu Yollar
Akarım
Bir çocuğun gözlerinden
Tutma beni ak mendil
Tutma
Çok özledim
Tozlu yollara sarılmayı
Her yerde yaprak
Düşümde sen
Ezilmişler yalnızlıktan
Nar taneleri
Ve açan bir fidanla beraber
Bir güvercin kanat çırpar
Gökyüzünde
Sen
Deprem gibi sarstın beni
Sen
Kara bir bulut gibi
Çöktün üstüme
Kimsenin bilmediği dünyada
Taht kurdun kara gözlüm
Bak
Geçti sonbahar
Gelecek ilkbahar
Oysa dinlemeliydin
Şu kış manzaralarına düşen
Islak nağmelerimi
Ben ki
Şiirlerde kayboldum
Ben ki
Herkesin korktuğu uçurumdan
Koşa koşa atladım
Ve bir kırlangıçın
Çığlıyla uyandım ben
O kızıl ateşte yanan
Umutlara
Bir bak kara gözlüm
Sen güldükçe
Közlenir ateş
Lakin o yananlar umut değil
Benim ben
Beyaz tavşanın
Gözlerinden fışkıran kırmızıyı
Tut da
Götür semaya
Ey saf kuş!
Götür ki
Dumanlar kaplasın her yeri
Ve yine dumanlar kaldırsın
O inmiş perdeleri
Dur yağmur dur
Islatma tozlu yolları
Bilmez misin
Hasretle hemdem olmuş gönlüm
Git başka yere
Git de temizlensin
O kir tutmuş kalpler
Ve belki ben de sarılırım
tozlu yollara