Üçgüller Hep Sen Kokarlar

Havada üçgül kokusu var

Üçgüller hep sen sen kokarlar

Kokunu duyumsarım bin bir özlemle

İçimde bir hüzzam şarkı

Geçebilmek için üçgül tarlasının önünden

Yolumu değiştiririm

Nedenini bilemezler ...

Yılların yorgunuydu güzel gözlerin

Uzamıştı sakalların

Zayıflamıştın

Sarıldım, öptüm ellerinden

Kaybolmuştu nasırların

Acaba diğer babalara da

O denli kısa mıydı geceler

Hep gün ağarmadan giderdin işe,

Gece, yarılanırdı nerdeyse

Eve döndüğünde...

Sitemkârdı gözlerin

Kırılgandı sert kabuğunun içindeki

Yumuşacık yüreğin

Sordun:

Nerde kaldın

Neden daha erken gelmedin?!...

Geçerli bir neden bulmaya çalıştım kendimce

Kabullenmedin

Oysa sonun başlangıcıymış vakit

Bilemedim...

Sokuldum yanına eskiden olduğu gibi

Çocukluğumu anlat bana dedim

Gülümsedin;

"Askerden o gün dönmüştüm

Bir şubat ayazıydı gelişin

Kızımız oldu diye çok sevinmiştim.

Gurbet kuşu olacakmışsın

Nerden bileydim

Okuman uğrunaydı sadece

Katlandığım hasretin

Gözlerinden gönlüme akıverdi sıcacık sevgin..."

Sonra;

"Bir at bile kırk yıl koşarmış derler

Ben koşmaya başlayalı elli yılı da geçti

Artık nasıl eskimeyeyim" dedin

Kabullenmiştin...

Oy kadersizim

Oy çilelim

Oy gülmezim...

Bizler içindi tüm çektiklerin

Bilmez miyim...

Dertlerini içine gömdün de belli etmedin.

Yaklaşık kırk gece nefesini dinledim.

Her yeni güne yeni bir umutla girdim.

Bir şubat ayazıydı vakitlerden yine,

Umudun bittiği yerde

Seni zor ecele teslim ettim.

Güneş kaç kez battı tepelerin ardında

Ve kaç turna katarı geçti o günden beri

Bilemem, hiç saymadım ki...

Artık anlamı yok köye gelmelerin

Ve seni ne kadar sevdiğimi söylemenin

Yok artık gelişimize sevinmeler, tatlı telaşlar

Viran kaldı ardından evler, bahçeler, bağlar

Ceketinin cebinde bir tutam kurumuş üçgül

Yokluğuna ağlar.

Havada yine üçgül kokusu var.

Neden bu kadar acımasız üçgüller

Ve neden hep sen sen kokarlar

Ne zaman gönlüme düşsen canım babam,

Yüreğimin bir köşesinde

Gizli bir yara kanar kanar,

Küçük bir kız çocuğu

Sessizce sensizliğine ağlar...

***

"Hiç üçgül görmedim. Sadece kokusundan tanırım. Lavantaya benzer bir koku. Babamın parfümüydü o. Bilmem ki babam mı üçgül kokardı, yoksa üçgüller mi babam? On yıl olmuştu O' nu kaybedeli. Ne zaman bir şeyler yazmaya çalışsam bir türlü olmuyordu, yazamıyordum. Ta ki o üçgül kokusunu duyana kadar..."