Uçurumun Nezaketi
H
Gün doğmadan karılmış hamuruna
merhamet
kendi kuyusunun başında
kendi bıçağını körelten o eski ateş.
avuçların açıkken çoğalan yüzler
verdikçe genişleyen mavi gök
sustukça dinginleşen kıyılar.
ne zaman sınırını çizse sesin
çekilir sular birden,
sivri kayalıklar ortada.
meğer deniz değilmiş o
üstü örtülmüş bir uçurumun
nezaketiymiş.
topuklardaki kırmızı
biraz kayalıklardan
biraz da egzamadanmış
Künye · No. 365418
- Eser
- Uçurumun Nezaketi
- Şair
- Hatice Güzen
- Yayımlanma tarihi
H
Profili GörHatice Güzen@htcgzen