Umutsuz

artık kuşlara ve umutlara inanmıyorum

bu dünyaya bir çocuk daha getirmek istemiyorum

Ay’ları 14’ünde veriyorlar ellere hediye diye

buna ortak olmak istemiyorum

ve anlamıyorum bu dünya niye


kadınların saçları kopuyor tel tel duyuyorum

elimde bir saz tellerine vuruyorum

gecelerin bitmez türküsü nakışlanır gözlerime

ve üzülür her kadın ana olduğuna bu yerde biliyorum


bilmelerin derin sancısını çekerek

susuyorum zamana

tüm eklerini kaybetmiş bir yüklem oturur usumda

baştan aşağıya bir inme

baştan aşağıya bir felç

gözlerim ah gözlerim kalır sadece zamana


ağızlarında onlara ait olmayan bir diş

ile çiğniyorlar bedenlerimizi

sömürüyorlar ve atıyorlar bir kenara

çizgisiz bir kenar bu

neye benzer bilmiyorum ve artık kimim diye soramıyorum

12 Eylül 2021 16 şiiri var.
Yorumlar (8)
  • 11 gün önce

    İnsanoğlu budur, yükünü tutmuş adım adım gidiyor... Herhalde cehennemlere ve uçsuz bucaksız kanayan karanlıklara... Tebrikler Tüge hanım, kutlarım. Saygılarımla İoannis Bozikis

  • 11 gün önce

    Özellikle de kadınlar analar ve bebelerin daha çok acıya bulandığı bir dünya yarattı insanoğlu

  • 12 gün önce

    Bu çağ köreltiyor usumuzda olan her şeyi;

    İyi bir anlatı ve şiir

    Kutlarım .

  • 13 gün önce

    Etkili değerli bir şiirdi kaleminize ve göül sesinize sağlık tebrikler saygılarımla