Umutsuz

artık kuşlara ve umutlara inanmıyorum

bu dünyaya bir çocuk daha getirmek istemiyorum

Ay’ları 14’ünde veriyorlar ellere hediye diye

buna ortak olmak istemiyorum

ve anlamıyorum bu dünya niye

kadınların saçları kopuyor tel tel duyuyorum

elimde bir saz tellerine vuruyorum

gecelerin bitmez türküsü nakışlanır gözlerime

ve üzülür her kadın ana olduğuna bu yerde biliyorum

bilmelerin derin sancısını çekerek

susuyorum zamana

tüm eklerini kaybetmiş bir yüklem oturur usumda

baştan aşağıya bir inme

baştan aşağıya bir felç

gözlerim ah gözlerim kalır sadece zamana

ağızlarında onlara ait olmayan bir diş

ile çiğniyorlar bedenlerimizi

sömürüyorlar ve atıyorlar bir kenara

çizgisiz bir kenar bu

neye benzer bilmiyorum ve artık kimim diye soramıyorum