Unut/a/ma Bizi

günler

geçse de

yıllar tükense de

imgeler yutkunup, şiirler öksürse de

ne bugün ne de yarın unutma, unutama sende beni

dünya dönse de, dönmese de unutmam, unutamam asla seni, bizi

zaten

unutmayı

ne öğrenebildim inan ne de,

ne de öğrete bildim sen(siz)liğime

bir kelebeğe vadi olup ta çiçeklenememek off diyorum.. unutmak

seni bir yana dursun aldığım her nefesi ihanet saydım, sayarım ömrüme

tıka

basa aşkken,

sırıl sıklam susamışken,

uyurken, sarılırken hatta uyanırken

adımlarına adımı katıp sokak sokak serserice dolaşırken, evsiz

kimsesiz bir kediciğe kimseleşirken sende unutma aşk unutama asla bizi

kolum,

kanadım

yok biliyorum

denesem de uçmayı off

uçamam onu da biliyorum. melek değilim,

senin gibi kelebek hiç mi hiç değilim galiba irtifa kaybetmiş köstebelekim

ne

diyordum

hiç bir cümle

kolum. kanadım olamasa da ahh sen, sen yinede her şiir,

her şarkı rıhtımında uzan her gün uzan doğumuna gecenin ve bak, bak

usulca gölgene ki ben o gölgenin turkuvaz yansıması olacağım bıkmadan her gece...