Ürkütme İçimin Kuşlarını

ela bir ormanın üstünü örter gibi

yumup ta gözlerini

yorgun suların hüznünü giydirme yüzüme

seninle bile sensizlikten korkarken

beni sensiz, beni gözlerin siz bırakma

e t m e

yanlış anlaşılmış yanlışların sunağında

kurban edip bütün doğrularımı

kan yumağı gibi bir adam doğurma bu şehre

dağına küsmüş bulut gibi dönüp bana sırtını

ürkütme içimin kuşlarını

herkes gitsin

her şey gitsin

sen g i t m e

sen gidince, kırk kilitle kapanıyor rahmet kapısı

kuş sütü sofralarda Afrika gibi açlıktan kırılıyorum

fırtınalara eyvallah etmeyen ben

bir rüzgar esmeyi görsün

çürük bir ağaç gibi çatırdıyorum

bam teli kopmuş gecelerde

yokluğun yaralı bir hayvan gibi içimde inledikçe

miadı doluyor şairliğimin

türkülerim yetim kalıyor

her bozlakta bin Hasan vuruluyor

her ağıtta bin Hüseyin kanıyor

g i t m e

sen gidince, içimde bin Kerbela ağlıyor