Usulümce Kendimden Ayrılış

g/özlemlerime dayanarak söyleyeceğim tek şey Ankara uzak bir şehir !

En başından başla saymaya

ay vurulurken pemceremde havlayan zifir nöbetlerini

güneşin yelesine takılan o üryan sebeplerimi

ve beni...

Bu şarkıların dilini unutuyorum

beni burada bırakıp

annemin göğsünde soluyorum melankoli seslerimi

nicedir havam değişmiş

nicedir annemin nefesi beni özlemiş

bir yanım bozkır rüzgarı

bir yanım meğer halay sesiymiş...

Bölündüğüm mekanları aynalarıma astım çocuk

usul usul devriliyor yüreğime bu kırık senfoni

yaban devşirmesi duruşum !

Bozuk plak gibi bütün şiirler

her yana savrulan beni soruyor

söyleme çocuk !

Bana hangi taşın altında saklandığımı

hangi suskularla sırlaştığımı

söyleme...

!

Dedim ya ben bu şarkıların dilini unutuyorum

bir fasıl başlat şimdi bana

kendimi hayatla uyutuyorum...

( her şeye benzediğimden bu yana hiçbir şeyim olmad