Üşüyen Hüznümdür

Kuru dallar bir çiçek dökümünden sonra

Açmış kollarını, taşıyabildiğince kara

Üşüten bir soğuk, hüzünle iç içe birlikte

Kararsız bir salıncak gibi sallanır durur.

Yollar çocukları taşır, kahırlı ve ürkek

Çamurlu göğsünde sıcacık bir gülümseyiş

İs ve duman içinde çağırır akşamı

Barındırır koynunda kış günlerini.

Ve yeniden doğar tepelerin ardından,

Karlı dağları yalar, iner düze güneş

İhtiyar yüzler gülümser, ısınınca eller

Üşüyen şimdi şehirdir, üşür şehirler.

Gülümser o an tüm yitik sevgilerimiz

Özlemini çektiğimiz küçücük evlerde

Kargalara taş atar çocuklar

Çığlık çığlığa sarı bahçelerde.

Az yaşanmış bir ilkyazdan,

Anılarla düşler arasında ömür sürer adam

Çarmıha gerili düşüncelerin ipini keser

Hüzün yürür gençliğinin özünden.