Üşüyen Karanfilim

Sen yokken estim

Kasırga olup,

Kucakladım yalnızlığı.

Kulaç attım sana doğru,

Set çekti önüme

Yakamoz'un kızıllığı.

Savurdum küllerini

Uzaklara.

Ta uzak denizlerin kıyılarına...

Korkularımı yendim de,

Gittim üstüne üstüne.

Korkmuyorum artık, gelse de,

Belalı sevdalar üstüme.

Mühür basar,

Mil çekerim

Gözlerinin üstüne.

Sen yokken bakmadım ardıma

Ne bir kadına...

Hep yürüdüm sana doğru.

Ama

Bir kez bile duymadın beni,

Kulak tıkadın feryadıma.

Oysa gümüş şiirler yazmıştım!

Yüreğimde...

Sustum!

Sen yoksun diye.

Bir gelsen

Sarsan,

Halimi, hat'rımı

Sorsan,

Beni

Ölümcül düşlerimden kurtarsan.

Vermez miydim ömrümü ömrüne

Geçmez miydim bu candan,

Nem varsa her şeyden

Koymaz mıydım ömrümden örüne.

Sen yokken üşüdüm

Üşüdü karanfilim

Sevdanın ayazında.

Maniler söyledim

Karac' oğlan sazında...

Vurgun yedim sevgili.

Deme o da neymiş.

Düşün,

Düşün ki;

Bozguna uğramış bir milletin,

Surlarından bayrağı inmiş.

Hala seni bekliyorum

Gönlümün kuytularında.

Üşüyen karanfilim

Olsa da,

Buruşan parmaklarımda

Hala,

Hala ismin var sevgilim,

Öptüğün dudaklarımda...

08 Temmuz 2012 Pazar