U/yak Günleri

Bir kafile düş gönderdim

arzın şafağı soyunmuş üryan zifirlerine

kader dedim kendi kendime

ruhuma bıraktığın ayrılık ateşini

senden bilmek istemedim

kader dedim...

Gözleri sana benzeyen rüyalarım varken,

sesine ithaf olurdu şiirlerin sonsuzluğu

yüzünün kıvrımlarından b/akardı

yedi bin ceddimin mahrum kaldığı aşkın huzuru.

S/oyulurken yaralarımın intihar bulaşmış kabukları

sen sürerdim ağrılarıma

devam olurdun...

Sana nöbet tuttuğum zamanlarda

gün doğardı toprağıma,

salkım söğüt giyinirdi bozkırlarım

hep yolunda giderdi hayatım.

Sonra sen gittin !

İmlası bozuk cümlelere yazıldı adımız

ve yarım kaldı o zengin uyaklarımız.

Kader dedim ustam !

ç/ırağın olmayı yazmışsa Rahman,

râmoldum son sözüne

ve ağladım kad(e)rime,

kıymetini yitirmiş sevgime.

(z/ahire ne saklı bilinmez ustam / nefesim aşk ise kaderimdir sevdam !

)