Uyan Şehir
Uyan şehir
Bu ölüm korkusu ne
Hangi zamanı içiyorsun yine
Ay gömdün
Güneş tuttun
Öfkeli karanlık birikti
Bulutu itip gökyüzüne
Ağlamalı mı şimdi
Yoksa biriktirmeli mi yası
Bir Mayıs daha gelmeyecek böyle oysa
Yarın günlerden Temmuz
Gidenlerin ardından
Ölü gelincikler gibi yığıldık kumsallara,sessiz
Kim dürtecek hayallerimizi
Ülkemin kuşları tek tek düşerken toprağa
Kızıl dumanlar yükseltirken gün batımları
Hangi bebeler sallanacak sedir ağaçlarında umuda
Ey göklerin sahibi
Eğil de bak kuşluk zamanlarına
Halaylar tükendi
Sustu şehirde çocuk sesleri
Çelik çomağa karıştı
Barut kokusu
Herkes ebe şimdi
Herkes ölüme gebe
Herkes körebe
Saklambaç oynanıyor o sokağın şarapnel çukurlu kaldırımlarında
Çocuklar
Çığlık çığlığa
Koşuşurken
Tökezleniyor figan
Kün feyekün
Sen ol deyince olur
Silinir kan izleri
Ve
Taşlaşır
Ananın göz pınarlarında
Ölümüne yaş
Kün aşkına
Ol de olsun
Ol de güvercinler yükselsin yerinden
Tükensin kara mizah
Kırıp idam kalemlerini
Şiirler düşsün Zühre'den...