Uzak Y/ol Civarımdan Sana Dönüşler

Aşkın haresinde k/ovulmuş avuçlarımı sen öpmüştün

temmuzun ilk gecelerinde

dudaklarının izi duruyor halâ

yağmur mekânı avuç içlerimde...

O tarumar uyku saatlerinde

bir bilmecenin eksik sözcükleri miydi

bizi tanımsız bırakan?

Ben sana,

''...

en mimlenmiş yerinden

gözlerinden öperim *

...

''

diyen şairin tırnak arasına aldığım dizelerini

aşkı hiç bilmeden mi söylemiştim?

Gözlerinin renginde kaybolmadan öncesiydi

ve sen

sarmaşık kimliğinde şiirler adamıştın bana

adanmış sözcüklerin aşk adamıydın o zamanlarımda

her günüme bir şiirden seslenirdin

şiirimdin yani benim

sessizliğimi yırtan ilk sesimdin...

Geçmişime daldığımdan beridir

aklımın delilikleri boğar nefeslerimi

bu karanlık nöbetlerimin bekçisi

en tiz sesiyle yokluğunun söylentilerini yayar ömrüme

içimde hiçbir sen kalmasın diye!

Madem yokluğunsa ömrüm

yokluğunda olacaksa ölümüm

sol yanımda can yerine taşıdığım sen,

neden!

her gün biraz daha büyümekte?

Ve sen büyürken böylesine,

neden!

aşkın üstü açık acıları birikiyor bende

sen kimliğiyle?

üstü kapalı anılarım

ağrılarım

haykırışlarım bilmem ki kime!

Uzak y/ol civarından sana dönüşlerim kaç oldu?

Kaç umut vuruldu bizsiz akşamların tenhalarında!

Kaç şiir okundu olmadığım mekânlarında?

Kaç kimlik dokundu o mavilim sevdalarına!

Benim kaç sözcüğüm kovuldu

onurumu hiçe s/attığım şafakların gün doğumunda...

Kalbim saymayı unuttu!

Aklımın yokluklarında.

Şimdi kırık dökük bir anıyım,

yaz akşamlarımın aşka düş biriktiren bahanelerinde!

Ve hep aynıyım,

Sarılırken sen yerine hiçe sayılmış şiirlere.

9 Aralık

(Sen sus(a)ma diye ben susmuyorum ve sesinle sızılarımı hep unutuyorum!)

(tarumar şiirinin karalandığı akşamın gecesi biterkendi sesimize o şairin dizeleri eklendi)

*

'bu kez kısa oldu farkındayım

yine yazarım,güzel şeyler yazarım

seni ve acılarını kucaklarım

en mimlenmiş yerinden

gözlerinden öperim!

Hicri İzgören