Vakit O Eski Vakit Değil

Vakit o eski vakit değil

konmuyor artık pencerelere kuşlar

gökyüzü donuk mavi

camlardan sanki şehrin izi silinmiş

sokaklar desen yapayalnız

ve ben ölümle yaşam arasında

hayattan öylesine habersiz

oradan oraya koşturup dursam da

vakit o eski vakit değil

beni ben değil, sensizlik bitirmiş.

dokunup geçtiğin her yerde sızım

yolu yakın olup da uzak duran bilir

bakarak hasret çekmek zulüm gibiymiş...

Vakit o eski vakit değil

konmuyor artık pencerelere kuşlar

pervazlar öksüz

ya can çekişen şu çicekler

şu kırık dökük vazolar

bir bilsen nasıl parçalıyor içimi

kapı dibinde ağlamaklı bakışlar...

Vakit o eski vakit değil

konmuyor artık pencerelere kuşlar

uzun uzun beklemek de yaralıyor kalbimi

gözlerim yollarda iki hüzün damlası

terkedilmiş körpe çocuklar gibi

anlatamam nasıl bir yangın

nasıl bir cehennemdir yaşadığım

ya gel

ya da anılar ölüme uğurlasın beni

yokluğunda can değil artık bu taşıdığım...