Vardığı Terk-i Diyar Gittiği Yol Kurtuluş

Hülya harmanında

Hayra yorulmuş rumuzlarımız

Yalnızlaşmanın yakınlaşması azat mı ediliyor yoksa

Niye bulutların gölgesi

Görünmeyen yıldızlara kayıverir ki...

Pir aşkına

Ana rahmine konulmuş ‘kalp' kelebeğin atışları

Kader ; alevinin ışığı, umut harı

Yandığında kafi gelir mi incelen sis perdesi!

Onca kırağa çalmış gök fikir yürütemezken

Gebe tomurcuklarını taşır ya dallarıma

Mutluluğa su vermenin telaşındayım

Sen ki!

Güleç fasıllarda yürek aşılanması

Düşlerimde öyle bir derdest davasın

Sema'ya el açmışım gelişinle

Seyret dolunay çılgınlığım

Bazen huşu içerisinde başın hafif eğik

Dönerken açılır beyaz tennuren

Huzur diyarında olur dilimin notaları

Ya ben!

Koca evrende bir zerrecik

Ateşi ki içimde ‘Ne biçim'

Duyar mı zikrin kirli ellerime dokunurken

Özrüm kabahatinden de büyük

Biliyorum...

Göz kadehlerine gözyaşı doldursam

İçine dürülmüş gülümsemeler katsam

Her çılgınlık sana uyduğum;

'Sorgusuz, sualsiz, tutuklu

Şiirimin kaburgası altında hasretinle...

Yakalanmadan düşün utancına

Yanaklarımda açsa ya menekşeler

Yahut kasım patı mı desem

Emanet etsem delice gözlerine

Medcezirle öptüğüm

'Uykusuzum'

Özgürce belki de denklemsiz

Sızarken saniyeler keyfe keder...

Lakin aynı kor düşmüş gök kubbeye

Vardığı terk-i diyarda

Gittiği yol doğurgan gözlerimin

Bir günün özetiymiş