Vazgeçişler Ustası

asla dememek için çok uğraştım.

olmadı

"sevmek" dile gelmese bile

gözünün karasına bulanmak,

acıdığını bile belli etmeden gecelerce yanmaktı

bunu da sen anlamadın

ellerimin üşüdüğü o kuytuda

beni sen eden alnımın meçhul yazısından

yeniden yeşermeyi bekleyen yar/a/dan

vazgeçtim

adını zikrettiğimde cılız bir dal gibi titrerdi bedenim

tüm kırgınlıklarımı senle iyi ederdim

ne zaman düşselesem alnımdan öpen yine sendin

ki ben

tüm vazgeçişlerimin ustası

senden geçmeyi beceremezdim

toprağa düşen kararsız bir buğday tanesi gibi

ellerine çok direndim

kuraktı yalnızlığım

bahanesiyse sağ yanağını örten saçların

hep tekil bir topluluk gibi dimdik

güleç

ve cesurdum

mezapotamyayı uçarak geçen bir martı gibi

içerde ağır yaralı

sadece çocukluğunla büyümek isteyen hınzır bir çocuk

vazgeçtim

bir daha asla dememek için ve

ısırarak çok kanattım dilimi

sustum bir uzak sevgili gibi