Vazgeçme Sağanak Yağışlarımdan

biriken sesler var içimde

cam kenarlarında unutulmuş çocukluklar gibi

ıslanmış bir iç çekiş, göğsüme tünemiş

yağmurla konuşmayı öğrendim

harf harf çözülüyor artık yüzümdeki sükût

sana ağlamayı değil,

susarak devrilmeyi bıraktım

bazı kelimelerim küskün

bazı gecelerim kırık

ellerim hâlâ nemli bir rüyanın içinde

sen diyorsun ki

“durul artık”

oysa ben

rüzgârla eğilmedim,

yağmurla yıkandım sadece

unutma,

her sağanak biraz vedadır kendine

ve ben her vedada sana tutunuyorum yeniden

kurutulmamış bir mektup gibi

bir kapının altına bırakılmış içimle

çünkü sen

en çok da

üşümeme yakışıyordun.

Turgay Kurtuluş