Ve

Gün/ahtan uzak bir zaman

ve sen ş/afağa soyunmuş gözlerinin tenhasından

şarapnel düşler topluyorsun bana

bu yüzden ceplerim kanıyor bu zamansız ayrılıkta

bu yüzden

sol anahtarsız bir hayatın ücralarına çarpıyor göz kapaklarım .

sesimde kıyama durmuş bir feryattır şimdi aşk

ve yüzümde

İstanbul'dan kovulmuş şiirlerin

dipnotlarını yakıyor avuçlarım

ah yüzüm hep yangın yerim

ellerimden sıyrılıp

kimsesizliğe düşüyor bütün dizeler

bütün sesler yabancım

ve yıldızlar

yıldızlar tan yerine hükmediyor

sabah olmasın diye

ay ışığından süzülen gölgen düşsün diye

unuttuğum gülüşlerime

ve gölgen

ne kadar da yakınımda

ne kadar da sen !

omzunda uyuma zamanından önce uyanıyorum sana

herşey ne kadar aynı

ne çok zaman olmuş

yüzümde bir sevdalı bakış aramayalı !

bunca yaşanmışlığı

bunca körebe bakışımı

nereye saklamalı

nasıl uyandırmalı beni

bu sabahsız vakitlerden

nasıl susturmalı bir şairi

bu şiiri hangi dizesinde bırakmalı ?

şimdi gün

ahımın koynunda üşüyor

zamana kapanmış pencerem

ah zemberek nefeslerim

ayaz sinmiş sesim

sensizliğim ah !

(hani ne yaparsam yapayım

hep aynı kalacaktım

senden hiç uğurlanmayacaktım

şimdi nedir bu zifir yalnızlığım

kendime böyle soykırım kalışım

ve kimse bilmez

nedendir gün(e)ahım )

(rüyadaydım uyandım ve kapattım ışıkları gözlerime kabus bağladım)