Ve Bir Gün Herkes Anlar

Murat Menteş?in dediği gibi

?Sanırım sadece bir ben değil

Birçoğumuz uçsuz bucaksız

Bir Arafta kaybolduk;'

Bilemiyorum...

Onca açmazlarımda hissizleşen parmak uçlarım

Güpegündüz günlerince okşadığım yüzüm

Bir an tereddüt ettim

Bu yüzden mi özümü seyret diyorsun

Kendi düşüncemin içine bakarak

Kimi yüzler vardır uzun bir öykü

Mazide kalan yıllarına yakın,

Kimi yüzler de vardır

Gününe yabancı geleceğine uzak

Ses etme diyorsun da

Kapanmayan yaram değil kapanmayan avuç içim!

Şimdi kalemimi sıkı sıkı tutar

Yaz dersin her biri ben olan;

Biteceğini var saysam

Sevgi koşullu verilen bir şey mi ki

Gölgene bak beni anla diyorsun

Sanki binlerce sözcüğün ardında

Okunmayı bekleyen kırık kalplerin hikayesi yaşadıklarım

Onlarda kendimce bir dünya yaratabilirim

Dahası...

Hesap kitap da sormam

Aslında ürkek ve temkinli sırtımı yasladığım

Cümle telaşım

Allah'ım,

Göçebe ömrümün saklamaya çalıştığı

Belli ki hayal kırıklarında sessiz harflerim

Ya amel defterime yazılanlar

Meleklerin gözetimi altında

Şerefli bir mevkide miyim?

O göz bebeklerimdir,

Bazen güneş kadar genişlerken

Bazen yetim ve ürkekçe daralan

An gider, izler yüzüme yazılır

Bakışlarımın derinliğinde beni de ele verir

Yüzümdeki kimi hafif, kimi derin çizgiler

Şimdi kırkında kuşattı ise zihnimi

Tek taraflı özverisinde

Ne özlediğimi söyleyebilirim

Ne de içlerinde özlemlerini tutabilirim

Ne sana 'niye yoksun? Diyebilirim

Nede bu haksızlık diyebilirim

Ama bilirim gözler kalbin aynasıdır...

Kendi gölgemde bilinmezliklerin içinde

Bağla zamanı dağılsın içimin karıncaları

Yüzüme, gözlerime ve çizgilerime vursun

Günahlarını üstlendim terk edişlerin

Sadece 'seni' yüreğimde sevdim bil

Amɑ; gidince

Amɑ; bitince

Amɑ; ölünce...

Kısɑ;cɑ;; İş işten geçince!

Öğrendim nefsim derken