Ve Dahi

sustuğum yerden dağ konuşur

taş dile gelir bağ konuşur

bir an durulur gözlerinde zaman

sonsuzluk başlar, çağ konuşur

minvalde büyük düşler atlasıyım

her sayfası okunmuş tozlu bir kitap

mahzende bir kırık plak

kıyılara vuran benim sesimdir

kayalara vuran gözyaşlarımdan tanırım

ben uyumam, rüyalarım tetiktedir ancak

ay tanıktır, yıldızlar muhbir, gökyüzü alçak

kader dediğin gözle görülür

ulu derya alabora, ölüm iskele sancak

uzaklarda, çok uzaklarda

ormanda yeşil, kayalarda mercan

aşkta, karasallık görülmüştür

bu ve daha nice ehli orman kökünden sökülüp

denizlere kök salmıştır

orada, takvimler insan etinden örülmüştür

umut, imbiğinden söküldükçe bedenin çürür

ve dahi, sözün bittiği yerde

her "biz", muğlak bir "siz" yaratır

geriye yalnızlık kalır

bilirim ki;

soru, anlamı açar

emir, itaati üretir

mucize anlatıcının tembelliğidir

şiir olasılığı sever, mucize itirazı öldürür

günah, şiirsel bir kavram değil, retoriktir

sonsuzluk kavi, artık uyanma vakti

sahi, ben hala buradayım

gitmek, hiç dönmeyenin harcı

kalmak ise direnen bir eylemdir

gidip, hiç dönmeyenlerden bilirim

bilirim, gidip dönmemek baki

ölüm uzakta kaldı

bu, bilinçli bir tutsaklık hali

yarım da kalsa bu şiir, elbet bir gün bitecekti

hatıralar, dilimin ucunda tepişen edilgen fiillerdir

ki onlar, en çok karanlıkta çekimlenir

ve dahi;

acı, düşüncelerin bir açıklık, duruluk halidir

yol sensin, geriye kalan mesafenin kendisidir