Velhasıl kelam

Kaç doğruyu sakladın hayat bize kendin sen söyle

Yalan bir tebessümün ardından bize ne kaldı lime lime

Karanlığı içimizden sökerken aydınlık berat kelepçesiyle

Kaç sabaha aldanışla uyandırdın sen bizleri

söyle

Oysa kaç fırtına koptu kıyımızda yıkıla kaldı şehrimiz

Toz duman birde ihanet yuttu tertemiz gönül kafesimiz

Dişlenipte koparmışız bizler dağları taşları fırtınayı

Düşlenipte hayal kurmuşuz bu dünyada bir vatanı

Eğilmişiz öpmüşüz tertemiz ellerinden biz bir anayı

Nasıl olsa dedik gönüldür bu altındandır tası tarağı

Yola çıkmışız tutuşturmuşuz ateşi saçmışız kıvılcımları

Yare değdirmişiz ellerimizle göğsüne ateşten bir nârı

Belki bizden çoktan vazgeçti geçmiştir içimizin baharı

Belki başka bir solukta büyür dileklerimizin soy ağacı

Yaşadık ,yaşanılması gerektiği söylenen bir hayatı

Yaşadık yaşadıklarımızın anlamını umduğumuz kadar

Belki bizi bu iyi niyetler doğurdu sonra öksüz büyüttü ,

Velhasıl kelâm bu bedeni böylesi muhabbetler çürüttü