Yağmur Tanesi

denize düşen bir yağmur tanesi gibi arıyorum şeklimi

karşılaşalı seninle,

karışalı bir miktar gözlerinle, ellerinle, sıcaklığınla

dudaklarındaki ruj kırmızısı öpüşlerin hemen ardında beliren sepya hüzünlerle

sesinle, sesinin taşıdığı küçük harflerle ve harflerin biriktirdiği sözcüklerle

karışalı bir miktar

ve zamanla bütünüyle, soysuz bir tümevarım edasıyla

denize düşen bir yağmur tanesi gibi arıyorum şeklimi

silüetimi hırpalayan sevdanın hırçın tensel düzleminde.

suçtum

aşkın iliklerine kadar işlendim, ellerin ellerime bir narin kanaviçe

ellerin ellerime yakışabilecek şüphesiz en değerli kelepçe,

dudaklarını öpüp öpüp dudaklarımda utangaçlığını yaşayan

ve gittikçe yüreğimin ücra yerlerine irtica eden

içimde büyüttüğüm bir çocuk gibi;

kürtçeden sonra öğrenilen o bozuk türkçe.

ile

anlattım

ona, hiç kimsede göremeyeceğim resimler söyledim

ona yüklemine asla sahip olamayacağı özneler yüklemiş cümleler gösterdim,

bilsin istedim;

özlemek bütün lisanlar içerisinde öğrenilebilecek en uzun kelime.

ne mutlu, sana "özledim"" diyebilene!

doğrusu karşı değilim ben sevda söz konusuysa,

duyguların faşizmine...

sevgilim!

kandım

ben hep kalbine aktım,

ben onu yürek sanmıştım

yanılmışım!

bağışlamayacağım kendimi,

affetmeyeceğim kesinlikle..

nasıl dövebilir insan damarlarındaki sevdayı

demiri eksik hemoglobinle?

pıhtılaşır mı ayrılık, kapanır mı yarası yalnızlığın? söyle

nasıl sıyrılır etekleri hüznün, cezbedilir mutluluk böylece?

huzurun tecavüzüne uğramak isteyen bir ömrüm var benim,

özür dilerim, bak yine terbiyesizlik ettim... affetme!

denize düşen bir yağmur tanesi gibi arıyorum şeklimi

beni kendime yabancılaştıran o derinliğin herhangi bir yerinde

beni bir köpek balığı solungaçlarına aldı

beni bir istiridye sakladı, bir mürekkep balığı karaladı belkide

kim bilir

kim bilebilir

boğulup bozguna uğradım,

üstüme sinen mavilikten fark edilmiyor belkide.

ve bütün bu olanlar, bu olaylar

kabul edilmiyor siyaset bilimince,

iki karşıt rejim gibiyiz oysa ki

hiçbir otoriteye ayak uyduramıyoruz,

"uzlaşmak,

uzaklaşmak" diyorsun, sonra da "üzülme"

üzdükçe "üzülme" diyorsun

üzüyorsun her seferinde...

denize düşen bir yağmur tanesi gibi arıyorum şeklimi,

ayrışalı moleküllerimden görkemli bir terk ediş töreniyle,

sen bildiğim en kutsal ritüel,

son dua,

son soluk,

ilk öğrenilen kelimeyle eşdeğer mana...

şayet

bir gün karşılaşırsak,

tekrar tanışalım, bunu sayma....