Yağmura Benzeyen Kadın

pencerelere çökünce gece

yaşamın tenlere giydirdiği

yorgunluk

bozkır kuraklıklarında kaybolunca düşler

susardık

şehir sessiz

yok çay kokusu

gökyüzü de korkunç yalnız

kalmamış uçurtma izi

ay karanlık

aynı çingene martı çığlık atıyor

içimde yankılanıyor sesi

bilebilsem, nerede unutulmuş

bakışlarımda ağlayan keman tadı

ellerim güneşi tutabilecek yangın

sevdayı mühürleyince

yağmura benzeyen kadın

nasıl anlatsa, nasıl

rengini unutur sevinçten ağlamanın