Yağmurlu Şiir

delirmemek için

yağmurlara giden suların

dönmemesi gibi geriye,

bir vedaydın bana belki de.

henüz dinmemişti fırtınalar,

baharın uzak olduğu dağ kıvrımlarında.

henüz ayaklanmamıştı

yeşil gözlerini gözleyen örtüsüz topraklar

ve ben unutmuştum

umutlanmamam gereken şeyleri...

aptallık işte.

sonra aşk

ceylanları kıskandıran ellerinle

bir nehir gibi uzayan saçlarınla

baktıkça sonsuzlaşan sesinle

gelinceye dek kalbimin

yoksul mahallelerine.

sorsan

sevmezdim ben de bu şehri

yazmazdım şiirleri böyle nafile

öpmezdim ruhunu

yokluğuna dokunur gibi

sonsuzluğun çıldırtan döngüsünde

bir vedaydın bana belki de

delirmemek için sensizlikte

nereye bir yağmur düşse şimdi

ıslanan sesim olur

ve sana dönmek ister aşk

beni öldürmeden önce.