Yalın Söylemlerimde Körkütük Sesler

bazen bir hengâme nüfuz eder ruhumuzun gizlerine

susarız şiir haricine .

Senin çoğul sevdalarında

en yalnız kadın bendim

adınla yeryüzümde binlerce nefes tükettim

soluğum çoğaldıkça

yalnızlığım büyüdü aynalarımda

ve soluğum kıvrandıkça

yalnızlığım örselendi kalabalıklarımda

sözlerinle aşka doğduğum gün

gün gibi aklımda

nasıl da kaybolurdum sen telaşları arasında

ah nasıl da umut olurdum

ayrılığa yeminli bu aşkın

o naif şafaklarında...

korkularımın alevleri sardıkça beni

sesinin ırmağına atardım kendimi

y/emin olurdum sana dair

bilirdim

hiçbir bakış,hiçbir gülüş

senden öteye çeviremezdi yönümü

sana adamalıydım

sesinde sonsuzluğu içmiş ömrümü

adamdım...

adamakıllı bir sevdayla ruhumu kapına bıraktım

sen aldırmadın iklim bakışlım

hep başka b/akışlara yol aldın

ve beni aşka yabancı bıraktın.

oysa sureti sendin bütün sevdalarımın

şimdi yitik bir hevesle öksende tükeniyor baharlarım

elimde gidişinden kalma

sessiz bir veda

adını sayıklayan vakitlerce

gittiğin anlara dalıyor nefesim

artık hiç bilmiyorum zamanın neresindeyim

biraz geçmişi izliyorum

--bulanık !

biraz geleceğe kilitleniyorum

--ahmahlık !

tut beni !

sesimde hayıflarım

uyut zil zurna kederimi

sussun ayrılık naralarım

sarhoşluğu devirdim

hasretimle sensizliği biriktirdim

h/içtim be h/içtim

hayret

nasıl da dönüyor dünya hiç geçmeyen zamanımda

yalnızlığım bile iki kişilik

bak işte duruyor karşımda

al nefesimi avuçlarına

bu ayyaş hüzün uyutmadan beni

soğuk bir kaldırım taşında

zira zaman ayrılık

sen sustukça büyüyecek karanlık !

(yokluğun berduş bir gece ve ben zifiri avuçladım / bu yüzden karalandı b/ahtım )

25 ağustos