Yalnız Birer Insan Olduk Seninle

Sana dokunduğumda

buz kesiliyordu tenin

meğerse sen benden çoktan gitmişsin...

ölü bir soğukluğa kaplanmış

tüm duyguların

ve sen onları

bir morg odasında saklarken

ben bir cenazeye

yetişmiş gibiyim...

İkimizde

gün geçtikçe harcanıyoruz

üstünü bile almadan hayattan

ve sen

ela gözlerine

sisler bırakarak gidiyorsun...

kefene sarılı bu kez

ortada bırakılmış tüm anılar,

sanki bir katil gibi

valizinde sürüklüyorsun...

Şimdi

yalnız birer insanız,

belki gün geçtikçe insanlıktan da çıkarız...

sen bir melek olursun kesin

saçlarını bulutlar okşar

yağmurlar altın taslarda yıkar

ve ben

hangi renkli ölümün

kapısında uzanırım...

?eğer duyarsan ölümümü

pişmanlık hissetme kendinde

denize bakan bir yere göm beni

ellerinde papatyalar olsun sadece...?