Yalnızlığın Sesidir Sessizlik

Bir bekleyişimin daha katili olurken sensizlik

Pişmanlığımla yıkanır inanmışlığım yanaklarımda

Ve pas tutar sana sakladığım senli mısralar

Gün batımı rengine düşen sonbahar sokaklarında

Vazgeçişlerim,

Kırık bir dalın kırgınlığını bırakır

Metal yorgunluğundaki umutlarıma

Sararmış yaprakların mevsimini düşürür

Adını sessizliğinle koyduğun yalnızlığıma

Gün olmaya yanan gecenin

Alevini söndürür sele teslim olan gözlerimde

Gölgem bile ıslak düşlerimle

Rakıya katılan suyun sarhoşluğu

Çatlak bir bardağın

Dudağa olan ihaneti var

Geri dönüş adımlarımda

Rüzgârla gelen dudakların

Doldurduğu vakit avuçlarımdaki boşluğu

Gözlerinin gölgesi düşer tüm karamsarlığıma

Ve bir ay tutulur yüreğimde

Dolunay büyüklüğünde.