Yalnızlığının Resmini Çizmek İsterdim Sana

İçindeki sızıyı daha ne kadar taşıyabilirsin diye

Soruyorum kendime.

Beni hayatta eksik kılan neydi!

Neydi bunca acı, bunca hüznü bir arada barındıran.

Kimseler acıtmaz artık beni diyordum

Bütün acıları yaşadım, bitti sanıyordum.

Erkenden büyütülmüş,

Küçükten olgunlaştırılmıştım çünkü.

Gözlerimde yetişkin insanların kederi vardı hep

Hep sakladım yıllarca, kimseler bilmedi

Sessiz kaldı çığlığı kelimelerimin...

Gecenin göğsünü ıslatan yüzüm

Hiç gülmedi nedense.

Kimsesiz düşlerimi örten soğuk mevsimler

Güneşi hasret kıldı yüreğime.

Kıyısından köşesinden tutunmaya,sığınmaya çalıştığım hayat

Hep kırdı beni.

Kırma hakkını kullananlar da elbet...

En acısı da teselli aradığım,

Sığındığım kapılarda yaşadığım kırgınlıklarımdı.

Ne garip!

Küçük yalanlarla acılarım gittikçe büyüyor

Sığmıyor içime.

Savruk düşlerimde seyrettiğim ıssız geceler

Hüzünlü güz gülüşlerini anımsatıyor nedense...

Oysa hüznümden arta kalan yırtık yıllar

Yalnızlığımın tek renkli günleriydi.

Geçmişim, bir yazın güzüne düşüyor hep kuşluk vakti.

Yanıtı koskoca suskunluk olan sorularda

Duygularım sabah alacası martı çığlığında

Paramparça dağılıyor.

Oysa yalnızlığımın rengidir

Avuçlarımda sımsıkı sakladığım.

Alacakaranlık düşerken bu kalleş kentin üstüne

Son renklerini de bıraktı saçlarıma ayrılık iklimi.

Artık ben hep hüzünlü olacağım,

Kafam hep dalgın, yüreğim buğulu.

Önemsiz saydığın her şeyin kirli suretleri düşecek ruhuma.

Ben senin hüzünlerini de taşımaya çalışırken

Sen başka baharlara dem vuracaksın.

Hiç yaşanmamış sayıp sileceksin bir kalemde her şeyi

Gün geceyi hapsedince koynuna

Sen de acımasızca soyunup

Yırtık bedenlerde hapsolacaksın

Ve karışacak nefesin başka nefeslere...

Yazmak gerekiyor belki de her şeyi

Sermek sabah alacalarının buğusuna.

Şimdi bir çok durakta mola verip

Çok kapılardan geçiyor her bir kelimem...

Nasıl da geliyorsun kalemimin ucuna kendiliğinden

Artık biliyorum çok sevmedin beni

Belki de hiç...

Yağmurda el ele hiç yürümedin benimle

Hiç dans etmedin,

Belki de mumları kendin için yaktın hep

Müziği kendin için dinleyip

Tütsüleri kendin için tutuşturdun ucundan kim bilir?

Hiç sormadığın, sorgulamadığın bir geçmişim vardı oysa

Bin başlı hüzünlerim vardı sakladığım.

Sormadığın için cesaretlenip de anlatamadığım

Nice ağlama günlerim, dolu kederlerim vardı biliyor musun?

Keşke ikimiz de bu kadar hüzün dolu olmasaydık

Bu kadar yalnız, ezik

Güvensiz olmasaydık hayata karşı keşke.

Tutup çekebilirdik hayatı kanayan çatlamış yerlerinden.

Oysa ne kadar geç yaşamışız

Öncelikli yaşamamız gereken her şeyi...

İçimdeki o masum , o saf küçük kıza ikimiz de güvenmedik.

Birazcık yardıma ihtiyacı vardı oysa

Az biraz da sevilmeye...

Hiç sesi çıkmadı, konuşmadı kimselerle

Hep utandı, hep sakladı duygularını güçlü görünmek adına.

Hep gözlerini aradı, yüreklerine dokundu insanların,

Boş bakan gözler, buza tutmuş yürekler vardı bir dolu...

Kim taşır bu kadar hüznü bir arada benden başka

Söyle sen taşır mısın?

Artık bana bile ağır gelenle kim uğraşmak ister ki!

Yırtık baharları açtırtmaya çalışman,

Kumruları vakitsiz uçurtma sevdan da

Hep bundan değil miydi?

Kıyısından tebessümleri kondurup dudak kıvrımlarına

Belki de zafer kazanmış gibi tadını çıkarıyorsun şimdi hayatın.

Oysa senin kazancın zafer değil,

Koskoca bir hüsran!

Bu, benim çağıl çağıl akmasını sağladığım

İçine dalıpta köpük köpük oynadığım,

Kayalıklarında ayaklarımı kanatıp, serinliğini hissettiğimde

Salya sümük ağladığım ırmağımdır...

Ben

Kendi payıma düşen yanlışı buldum ve adını koydum

Taze baharların çapkın çocuğu...

Sen

Bakışların çapkın, gözlerin hovarda dalarken hoyrat karanlığa

Zenginsin artık Karun kadar

Ve de özgür!

Şimdi

Onca ayak izini kirletmişken yüreğinde

Yalnızlığının resmini çizmek isterdim sana...