Yalnızlık

Oysa yalnızlık,

yağmurun taneleriydi.

Yavaş yavaş,uzun arayla

düşerdi saçlarının uçlarına.

Alışmıştın yakan,mahoş tuzluluğuna.

Kaçmazdın sırılsıklam olsan da

aşıktın yağmur damlalarına.

Boğulsan bile oynardın

koca göğün gözyaşlarıyla.

Sen de ortak olurdun onunla bir

acıdan tutuşan,dertli dostlarına.

Oysa yalnızlık,

yağmurun taneleriydi.

Kaçsan da kurtulamadığın,

Düşsen de doğrulup çıkamadığın,

Nefret etsen de aniden tutulduğun.

O her seferinde farklı düşse de toprağa,

Özü aynıdır,erdirir feraha.

Bazen sılaya bazen hasrete

nihayet erdirir,bedia vuslata.