Yalnızlık Düş/kün/ü

aşk..

ben aşkta hiç nüfus sahibi olamadım..

yalnızlık..

ümitsiz, uzun gecelerde

düzensiz uykularımın yegane refakatçisi

düştüm ellerine..

bazen yalnızlık alfabesinde bir sessiz harfim

dilim làl, gözlerim karanlık..

bazen küçük, şımarık çocuğuyum

dudaklarım bükük,

dudaklarım çırpınırken

yüreğim kırık..

ruhunu kaybetmiş bir gölge gibi

korkunç karanlığında aradım kendimi..

ah yalnızlık;

yağmalama anılarımın sin'ini..!

şimdi solumda sonsuz bir uçurum;

kenarında yürüyorum

ütopik düşlerimi düşlerken..

ten'im ölüm kokuyor..

bu kehanetli bir korku

durdum

bekledim

ve içtim yalnızlığın ruhunu..

ruhum artık ılık bir nefese muhtaç