Yalnızlık İçime Doğana Kadar

"ben içimdeki aşkı ete kemiğe bürüyemedim sevgilim"

usulca sustum

sen susuyordun

ve biz

çok suskun oluyorduk

anlatamıyorduk aklımızdan geçenleri

sadece damağımızdaki mayhoşlukla

ve aşkın tenimizdeki aptal gülümsemesiyle

gülüyorduk

yüzlerimizi bulamıyorduk

el ele verip ay'ı arıyorduk kuyunun birinde

cahildik

ve dahi aşk

sadece susuyorduk

sustuğumuz için satırlar boş kalıyor

hatıralarımız bir kasabanın yalnızlığına bürünüyor

her şey den uzakta yaşama sevincini

doğmamış bir kız çocuğunun adının ne olacağını

ve aynı bulutun üzerimize kaç kez geçtiğini

ıslaklığımız

ürkekliğimizi

sadece gülüyorduk

kır hikayeleri anlatıyorduk elektrikler kesilince

sonra beton duvarın suni karanlığına gömülüyorduk

soğuk, dar ve yalnızlığa gebe

saçlarımı tarıyordun

acıtıyordun

tarağın içindeki beyaz telleri seviyordun

saçlarımın acımasını seviyordum

çünkü sadece sen tarıyordun

gece yudumluyordu bizi

aklımızdan bir sayı tutup yıldız kaysın diye dua ediyorduk

aşka anlam veremiyorduk

içimizden sessizce ölü şairler geçiyordu

ben pencereden onlara sesleniyordum

sense uzun kirpiklerinin arasından beni izliyordun

ölüler gülüyordu

saplandığım karmaşadan kurtuluyordum

o sert

o soğuk duvar beni kendi karanlığına sürüklüyordu

biliyordum

ben susunca

sen de susuyordun

içimden yükseliyordun

ayak seslerin,

ölmeliyiz diyordu

sadece ölmeliyiz

yeniden aynı yalnızlıkta içime doğana kadar sen

...