Yalnızlık Kadar

Asılsız eylemlerin öznesini ben buluyorlar

Bilmiyorlar Kayra !

Ben doğduğumdan bu yana hiç b/ulaşamadım aşka...

Sandık sandık yalnızlıklarım birikti

Gözlerimin feri sönmüş kuytularında

Yüzünü bana çevir

Bak !

Babamdan başka el dokunmadı omuzlarıma.

Bir yapbozun son parçasıydı sevgilinin elleri

Dokunsaydı ısınacaktı içimin zemherileri

Tamamlanacaktı tuvalime düşen renkler.

Yıllar var ki o gelmedi

Ben de hiç gidemedim zaten...

Ve yoruldum toynakları kırık ata binmiş bir hayali beklemekten

Yoruldum kendime küsmekten

Zamana gücenmekten !

Şimdi yasla başını omuzlarıma Kayra

Ve beni yalnızlığımdan kucakla

Anlatacağım öyle çok şey var ki sana

Aşk mesela !

Şimdi kimlerin koynunda

Kimler yastığındaki denizde boğuluyor

Kimler alabora oldu bu girdap zamanlarda

Hepsini benden duy Kayra

Ve yalnızlığımı bağışla !

Avuçlarımda küflenen merhabalarım gibi

Sohbetsiz geçen akşamlarımı da benden biliyorlar

Vakitlerin katiliymişim sözüm ona

Söylesene Kayra

Kurduğum hayallerin sözü geçer mi zamana?

Şimdi dilimin firenini patlatsam

Ağzımdan aşk kaçırsam

Biraz da yaşamın lüksüne kaçıp

Aşkı yaşamaya çalışsam neye yarar ?

Vakit masallardan azade !

Bu yüzden kapat bütün ışıkları Kayra

Sımsıkı sarılmak istiyorum yalnızlığıma

2 Ekim 2012