Yalnızlık Kitabı

Yoktur sonu yalnızlığın.

Ümitlerin tükendiği,

O sonu gelmez kitabın,

Sensindir anafikri.

Anlamsız bekleyişlerin,

Asır süren gecelerin,

Yalnız kahvaltıların,

Tam da ortasındasındır.

Sevgiiye duyulan hasretle,

Ümitsiz bekleyişlerle ,

Saçma sapan hayallerle ,

Ulaşırsın gündüzlere.

Yıllar...

Hergün biraz daha kahrolmakla,

Yalnızlığı öğrenmekle,

İnsanları terketmekle,

Hayatı boşvermekle ,

Geçer...

Ama birgün,

Öğrenirsin kendi kendine

Anlamsız bekleyişlerin,

Yalnız gecelerin,

Boşunalığını...

Bir şeyin farkına varırsın,

Dönüş yolu yoktur gidenin.

İşte o zaman anlarsın,

Kitabı bitirmişsin.