Yanık Divanı

Gönlümün türabında, aşka düşse bakışlar

Kırılan gölgelerin, ardından yağmur başlar

Satılan emeklerim, yanar biter nakışlar

Meyve veren ağaçtır, yetenek çakıl taşlar

O yüzden ustalara, serap olur giderim

Yanık bir divan gibi, aşka düştüm beterim

Sermayesi güzelse, serveti hep doludur

Onu meşhur kılacak, sol eli sol koludur

Düşünme delirirsin, bu tanrının yoludur

Servet parada değil, insan kul olur yaşlar

Bitecek çilelerde, yol uzatır giderim

Yanık bir divan gibi, eskisinden beterim

Türküler şiirlerle, baş tacı edilirken

Sohbete muhabbete, beraber gidilirken

Bir gün olur çer ağa, tanesin dizilirken

Bir damlada bir hiçsin, unutur akıl başlar

Karaya vurmak için, rezil olur yeterim

Yanık bir divan gibi, benliğimden beterim

Unutmam ihanetin, kalbe değen elini

Döşüm iman tahtası, delip geçen dilini

Sözüm edep namustur, kıvırmadan belini

Söz düşünce sükûta, konuşacak bakışlar

Direnmem yalnızlığım, dipsiz kuyu giderim

Yanık bir divan gibi, sensizlikten beterim