Yanık Masalın Çocuğu

Gökyüzü, devrilmiş bir kazan gibi

Ateşin rengiyle yanıyor üzerimde.

Kırmızıya bulanmış bulutlar

Her patlamada kalbimin içine düşüyor.

Kırık bir pencerenin ardında

Çocuk gözlerimden akıyor gökyüzü

Her yıldız, düşen bir kardeşin adı.

Yıkık bir duvarın gölgesine sığınıyorum

Yüzüm tozla boyalı,

Gözlerim yanık cam parçaları gibi

Gazze,

Gecenin kucağında ateşten bir beşik sallıyor.

Yoksulluğu dizine almış bir çocuğun,

Her telinde yas taşıyan saçlarından sessiz bir Hüzün dökülüyor.

Kalbim, dibi görünmeyen karanlık bir kuyuya düşmüş gibi.

Her patlamada biraz daha derine itiliyorum

Nefesim taşların arasına sıkışıyor,

Umutlarım kül olmuş ekmek kokusu gibi havaya Karışıyor.

Ben çocuğum

Ama değilim...

Bilyelerim yok artık

Yerine avuç dolusu şarapnel biriktiriyorum.

Ellerimde ise hâlâ sıcak bir hayal kanıyor.

Sokaklarımız,

Ayak basınca fısıldayan bir ağıt koridoru

Adımlarım yere değmiyor

Her taş bir ismin son nefesini taşıyor.

Evlerimiz vardı…

Duvarları ninni, kapıları umut kokardı.

Şimdi

Her duvar kararmış bir çığlık,

Her pencere cansız bir göz gibi bakıyor dünyaya

Gazze’de sabah olduğunda gökyüzü,

Uyanmış bir mendil gibi sarkıyor şehrin üstüne

Duman, güneşin yüzünü karartırken

Bir çocuk avuçlarında kırık bir masal taşıyor.

Sokaklar,

Basılmış bir fotoğraf gibi soluk

Her köşede rüzgârın sürüklediği

Küçücük ayakkabılar yere sessiz çığlıklar bırakıyor.

Gökyüzü, mavisi dökülmüş kırık bir oyuncak artık

O çocuk sakladığı son gülüşüyle

rüzgâra “beni unutma” diye fısıldadı.

Bu ağır suskunluk

Mezar taşı gibi bastı küçük omuzlarına.

Ayakkabıları hâlâ dünün çamurunda,

Ama ayakları bugünün karanlığına mahkûm.

Annesinin kokusu duvarların altında

babasının sesi göçen bir minarenin kalbinde.

Ve o çocuk,

Yıkıntıların arasından

Kendi gölgesini taşıyan bir yetim gibi geçiyor.

Oyuncaklarım sorulursa

hepsi bombaların altında sustu.

Artık elimdeki tek oyuncak

Kardeşimin o soğuk bedeni…

Sallıyorum kucağımda,

belki uyanır diye

Ama gözleri boşluğa bakıyor.

O boşluk, içime çöken kara bir uçurum.

Annemin duası göğe varmadan

Boğuluyor dumanlarda.

Gözyaşlarımız birleşiyor;

Bir denizi kaldıracak kadar ağır,

Ama bir kalbi yaşatmaya yetmiyor.

Ben çocuğum…

Ama artık susuyorum.

Çünkü sözlerim yaralı.

Çünkü sözlerim öldürüldü.

Bu sessizlik, benim son çığlığım.

Dünya duymuyor.

Dünya görmüyor.

Dünya… benimle birlikte ölüyor.

Susuyorum,

Çünkü sözlerim de vuruldu.

Susuyorum,

Çünkü gözyaşlarım da öldü.

Ve bu suskunluk,

Dünyanın vicdanına gömülmüş

Bir kıyamet ağıdıdır.

Gazze’de bir çocuk ölürken,

Gazze’de bir çocuk susarken,

Gazze’de bir çocuk göğe bakarken…

Dünya da ölür.

Dünya da susar.

Dünya da gömülür

O çocukla birlikte...