Yanılgı

gün yalınayak, telaşsız salınırken

görkemli düşlerimin dalgalarında

kelepçesiz hâllerini sevmiştim

nefesinin tenimde soluklanışının .

dışarıda olup bitenlerin penceresizliğinde,

dizginlenemez öfkelerimin

ayaklarına kapanmış haysiyetiyle

çaresizlik taşıyor kendine ifade.

yıl, asır...

hadi, kalk yürü; adımların sayıklarken

kaç milyon inancın putlarını yutmuş tanrıları,

tanrılar huzursuzluğun emrine amade,

bağırıyordu:

sevmenin yenilmek,

inanmanın yanılgı olduğunu.

yanılmışlığımın gölgesine sığınalım

tanrılara inat.

kurmuyorum artık

vakitlerimden sessizce geçişini,

meteliksiz hislerin anlamsamalarını

ve sevi boyu özlenmeyi...

özgürlüğüne daldırıyorum elimi

boşluğun derinliğinde.

anlamın önemi yırtılıyor,

gökyüzün çarşaf çarşaf asılıyor ruhuma.

ruhumsa deliliğine takılmış teneke yaygarası.

her yaygara bin özlemek.

şimdi ağlarsam gözlerimi yağmur yutacak.

beklemenin can sıkıntısı

odun taşıyacak sıkıntıma.

miladımdan önceye düşen suretinin

sicili bozuk aşkları,

sana anlamandan uzak,

kendini beğenmiş melankolik aşklar

doğuracak.

kaş altında düşler biriktirip

bıyık altında şiirseyeceksin.

iyi niyetlere giden sevdalar bozulmuşsa,

üstelik kendine de iyi gelmiyorsa,

hiçbir zaman

zamanın ilacı nerede?